Mijn jaarlijkse verplichte 'schuldgevoel reis' stond gepland. Ik had mijn vlucht geboekt bij de 'ik heb te weinig tijd'-vliegmaatschappij. Ik kwam aan op 'Jammer Internationaal Airport'. Niemand begroette mij. Ik haalde mijn 'baggage' op. Het was bijna niet te dragen. Mijn 'baggage' zat vol met 'wat had kunnen zijn' gedachten.
Ik checkte in bij het 'Laatste toevluchtsoord'-hotel en besloot naar het jaarlijkse 'Spijt'-feest te gaan. Dat wilde ik toch echt niet missen. Vele mensen zouden hier naartoe komen, zoals de 'oh, had ik maar'-familie. Zij zouden vertellen over wat ze graag hadden willen hebben en over wat zo mooi had kunnen zijn.
Misschien zou de grote 'vroeger was alles beter'-groep er ook wel zijn. En wat te denken van de 'wat ben jij slecht'-, 'het is hun schuld'- en 'ik kan er zelf niets aan doen'-vertegenwoordigers.
Om een lang verhaal kort te maken. Het was een deprimerende reis. Ik besefte me dat er weinig plezier aan valt te beleven. En ineens, ineens bedacht ik me: 'Hé, ik kan deze feestjes ook afzeggen.'
Ik begon me te realiseren dat ik gisteren niet kan veranderen. Maar vandaag, vandaag heb ik de kracht om er een prachtige dag van te maken. Ik verhuisde naar 'een nieuw begin'. En ik vind het heerlijk. Mijn nieuwe buren zijn de 'ik vergeef je'- en de 'ik help je graag'-gezinnen. Ik kan en mag zelf weer genieten, zin hebben in het leven en zelf een positieve bijdrage leveren.
Oh ja, ik heb liever niet dat je dit verhaal deelt. Het is nogal persoonlijk...
